A Wild Venture / Een Wild Avontuur (PIKA Games / DSV Games) – Ontwerper: Iain Everett – Illustraties: Pennie Jo Everett – Spelers: 2 – Speeltijd: 40 – 60 minuten – Leeftijd: 10+ – Nederlands: ja
Elk voorjaar komen de dorpelingen samen voor een vriendelijke rivaliteit: de Community Cup. Wie van de twee jonge avonturiers geeft het meest terug aan de gemeenschap en wint de cup?
In A Wild Venture kruip je in de huid van zo’n avonturier — je werft dorpsbewoners, verzamelt uitrusting, investeert in gebouwen en trekt erop uit voor avonturen. Het is een spel over samenwerking met het dorp, slim plannen en kleine momenten van voldoening. Vriendelijk van toon, maar met genoeg diepgang om steeds terug te keren.
Doel: Aan het einde van het spel — wanneer de gedeelde trekstapel op is — wint de speler met de meeste punten. Punten verdien je via jouw dorpsbewoners (de kleinste soortgroep vermenigvuldigd met de grootste), via geïnvesteerde munten in gebouwen, en via uitrusting (het aantal weggestopte uitrustingskaarten vermenigvuldigd met het aantal betoverde gebouwen).
Mechanismen: Engine building en dismantling, je bouwt op om af te breken. Hand management, set collection en kaart-triggers.
Werkwijze: Per beurt voer je twee hoofdacties uit: een kaart spelen en / of een kaart activeren. Kaarten zijn er in drie soorten: dorpsbewoners, uitrusting en gebouwen.
Dorpsbewoners en uitrustingen hebben een getal dat aangeeft hoe vaak ze gebruikt kunnen worden, je legt daarom dat aantal in muntjes op de kaart. De muntjes hebben 2 kanten, je gebruikt hiervoor de kant met het buideltje, dat staat voor een voorraad (supply).
Elke keer als je zo’n kaart activeert haal je er een muntje af, zodra die op zijn, wordt de kaart afgelegd in je persoonlijke aflegstapel en tellen ze mee voor de eindscore. Gebouwen blijven het hele spel liggen en kunnen worden versterkt met betoverings-tokens voor directe of doorlopende voordelen. En je kan er muntjes op kwijt als investering, ook dat is weer voor de eindscore.
Het spelbord toont verschillende paden: je avonturier reist langs routes en verzamelt onderweg beloningen zoals munten, kaarten of schatkistbonussen. Het bord heeft twee kanten — de lentekant (toegankelijker) en de herfstkant (met extra kosten op sommige routes) — die voor afwisseling zorgen.
Het spel gebruikt een vaste core deck, aangevuld met één van twee themadecks: de “Academy” of de “Tidings”.
Componenten: De illustraties van Pennie Jo Everett wekten direct onze interesse voor dit spel. De storybook-stijl geeft elke kaart een eigen wereld — met kraaien, kikkers en konijnen als drie soorten dorpsbewoners.
De kaarten hebben een linnen textuur en liggen prettig in de hand. De houten avonturiersmeeples zijn bedrukt met het karakter van elke soort en zien er uitnodigend uit. Het bord is ademt dezelfde sfeer als de kaarten, met duidelijke routes en beloningssymbolen. De insert houdt alles netjes op zijn plek, ook na meerdere speelsessies.
Ook het regelboek heeft een linnen textuur en is overzichtelijk met heldere voorbeelden.
Interactie: Er is weinig interactie, de interactie die er is, is vriendelijk. Uitrustingskaarten triggeren automatisch wanneer bepaalde acties plaatsvinden. Het maakt hierbij niet uit wie die actie uitvoert en wie de uitrustingskaart op tafel heeft liggen.
Degene die de uitrusting activeert ontvangt een munt van die kaart als beloning. En de eigenaar van de kaart hoeft weer een munt minder weg te spelen om te kunnen scoren. Zo blijf je betrokken ook als het niet jouw beurt is.
Confronterend is het niet; er zijn geen directe aanvalsacties. Het is eerder een kwestie van goed opletten, slim timen en kansen benutten.
Verder heb je wat concurrentie op het bord om wat extra bonussen te verdienen door als eerste op bepaalde velden terecht te komen.
Oordeel: Na een aantal potjes met twee spelers kan ik A Wild Venture zonder twijfel aanbevelen aan iedereen die houdt van lichte tot middelzware engine builders met een vriendelijk thema.
Het spel begint laagdrempelig, zoals wel vaker, maar de kracht zit in het cyclische ritme: je bouwt je tableau op, zet je dorpsbewoners en uitrusting in, stopt ze weg zodra ze leeg zijn, en begint opnieuw.
Zo krijg je een bepaalde flow, waarbij er altijd wat te doen is. Het afbreken van je engine / tableau voelt in het begin wat tegennatuurlijk. Je wilt de kracht van de kaart graag zo vaak mogelijk in kunnen zetten, maar die kaart scoort enkel als je hem leeg gespeeld hebt en in je aflegstapel gelegd hebt.
Een spel dat voor twee spelers is ontworpen trekt altijd mijn aandacht. In A Wild Venture zie je dit terug in de gedeelde trekstapel en de uitrustings-triggers die ook bij acties van de tegenstander afgaan. Je speelt altijd mét én tegen elkaar.
Origineel is het dus een tweespeler spel, maar al snel verscheen er op Boardgamegeek een fan-made solovariant. Die is inmiddels officieel en zal in de Nederlandse versie ook erbij zitten. Ik heb er geen ervaring mee; ik heb het uitsluitend met twee gespeeld.
De herspeelbaarheid is goed geregeld. De combinatie van het core deck met een wisselend themadeck zorgt ervoor dat geen twee potjes hetzelfde verlopen. Ook het dubbelzijdige bord draagt hieraan bij: de beloningen liggen anders en de herfstkant is minder vriendelijk dan de lentekant, je zult soms moeten betalen om verder te komen.
Voor een nog wilder avontuur staat er in het regelboek een variant waarbij je beide themadecks bij het core deck voegt.
Het scoringssysteem vraagt even gewenning, mede omdat je tijdens het spel niet in je aflegstapel mag kijken. De score van dorpsbewoners — kleinste soortgroep maal grootste soortgroep — moedigt diversiteit aan, maar je kunt het midden in het spel makkelijk uit het oog verliezen als je te gefocust bent op andere acties.
Ook de score van de uitrusting, die afhangt van zowel het aantal afgelegde uitrustingskaarten als het aantal betoverde gebouwen, vraagt dat je beide elementen in balans houdt. Na een paar potjes zit het in je hoofd, maar de eerste keer kan het iets overweldigend aanvoelen bij de eindtelling.
De componenten verdienen apart een compliment. Het artwork van Pennie Jo Everett maakt van dit spel een prettige spelervaring. Wie houdt er nou niet van een kikkertovenaar of een konijn dat bloemen plant?
Een minpunt: wie houdt van directe confrontatie of een hoger tempo zal minder enthousiast zijn. Maar voor wie een tactisch, vriendelijk tweepersoonskaartspel zoekt met genoeg diepgang om er meerdere avonden mee te vullen, is A Wild Venture een uitstekende keuze.
