Black Forest (White Goblin Games) – Ontwerper: Uwe Rosenberg, Tido Lorenz – Illustraties: Lukas Siegmon – Spelers: 1 – 4 – Speeltijd: 60 – 120 minuten – Leeftijd: 14+ – Nederlands: ja – Verkrijgbaar: Klik hier
Het spel is een bewerking van Glasstraat uit 2013. Dat is in bordspellentermen een eeuwigheid geleden. Hoe bevalt de nieuwe versie?
Doel: In Black Forest runnen spelers een glasblazerij in het Zwarte Woud. Spelers verzamelen grondstoffen, produceren glas en extra gebouwen om daar punten mee te scoren.
Mechanismen: Worker Placement, Tegels plaatsen, Einde score Bonussen
Werkwijze: Even een achtergrondje. Glasblazen wordt al vele eeuwen gedaan. Maar daar is veel warmte voor nodig en dus is er veel hout noodzakelijk. En in het Zwarte Woud in Duitsland is dat ruimschoots voorhanden.
De spelers runnen een glasblazerij en hebben op hun speelbord ook nog wat bos, wat graangebieden en wat water. Op het centrale bord staan vijf dorpen, met allerlei werkplaatsen, die allemaal iets opleveren. Tegen kosten uiteraard.
In het spel verplaatst de speler zijn of haar poppetje. Dat kan binnen het dorp zijn of naar een ander dorp. Op die plek mag de speler één of twee acties uitvoeren. Dat komt in de meeste gevallen neer op het ontvangen van grondstoffen (vaak in ruil voor andere grondstoffen).
Het bijhouden van die grondstoffen begint op een manier die typerend is voor Glasstraat/Black Forest. Er zit een dubbelle ‘klok’ op. Als een speler een grondstof krijgt, dan gaat een schijfje één plek op de klok vooruit. Maar als alle grondstoffen minimaal één plek van de wijzer verwijderd is, dan gaat die er één vooruit. Want om glas te maken heb je van alle grondstoffen er één nodig. Als de wijzer er één vooruit gaat, raak je in principe overal er één van kwijt. Aan de andere kant van de wijzer krijg je er dan ééntje bij (glas).
Het bord komt ook met heel wat speciale opdrachten/missies waarbij een speler het maximale aantal grondstoffen moet behalen en inleveren. Extra gebouwen leveren dan nog meer punten op.
Dit artikel gaat verder onder deze advertentie:
Componenten: Toegegeven; ik heb nooit Glasstraat gespeeld, dus vergelijken met het origineel is voor mij niet mogelijk. Maar Black Forest voldoet op alle vlakken aan de eisen die we tegenwoordig aan expert-spellen stellen. Goede stevige tegels, keurige schijfjes.
Het meest opvallen is echter de cover. Een tekening van een prachtig bos, met heel klein wat tekst erop. Lekker bescheiden, met veel aandacht voor het art-work.
Interactie: Dit spel komt pas echt tot zijn recht met meer dan twee spelers. Bij twee spelers is er een dummy-speler die zorgt voor wat kunstmatige drukte op het veld. Als er namelijk al iemand in het plaatsje aanwezig is, dan moet er aan die speler betaald worden.
Maar die dummyspeler is slechts een gekunsteld iets om in ieder geval iets van drukte te creëren, maar het haalt het bij lange na niet bij het echte werk. Met drie of vier spelers begint dat wél een rol te spelen. Dan beginnen sommige populaire plekken ook vaker bezet te raken wat ook zorgt voor meer spanning.
Dit artikel gaat verder onder deze advertentie:
Oordeel: Zoals gezegd, het origineel heb ik nooit gespeeld. Maar ik heb genoeg titels van Uwe Rosenberg op tafel gehad, om veel van zijn werk hierin terug te zien.
Het is geen Agricola, maar sommige dingen van deze titel zijn hier ook wel in terug te zien (gelukkig hoef je de glasblazerfamilie geen eten te geven). Je hebt dieren die je kan plaatsen, veel gebouwen leveren punten op. De fans van Uwe Rosenberg kunnen deze versie zonder enige zorgen aankopen. Ze zullen niet teleurgesteld worden.
De eerste paar keer is er natuurlijk wel het probleem dat je een bepaald omslag moet creëeren in je denkpatroon. Je kan wel proberen om zoveel mogelijk grondstoffen binnen te halen, maar als je op een gegeven moment er overal één van hebt, ga je automatisch glas produceren (tenzij een kleine wijzer iets tegen houdt, omdat je al teveel proviand/glas hebt). Dan gebeurt het dus regelmatig dat je daardoor een groot deel van je gespaarde spullen kwijt bent. Een frustratiemomentje dus, maar dat zit nu eenmaal in de regels ingebakken.
Zoals je van een ‘Rosenberg-spel’ mag verwachten zijn er tal van methoden om punten te pakken, die behoorlijk gebalanceerd zijn.
Is dit de beste Rosenberg die ik tot dusverre heb gespeeld? Naar mijn mening is dat niet het geval. (Welke dat wel is – naar mijn mening – dat is misschien nog wel eens een leuke top 10 waard). Maar het is wel een hele sterke. Voor de liefhebbers van Agricola, Odin, Caverna, Ora et Labora en Hallertau: hier val je geen buil aan. En dat er wat overeenkomsten zijn met de andere titels, dat maakt voor de echte Rosenberg-fans geen fluit uit.
