Lone Wolves (White Goblin Games) – Ontwerper: Yasuyuki Nakamura, Anthony Perone – Illustraties: Zingco Kang, Yuan Momoco – Spelers: 2 – Speeltijd: 15 minuten – Leeftijd: 14+ – Nederlands: ja
Ruim een jaar geleden liet bordspellenfotograaf Henk Rolleman me een spelletje zien. Is leuk joh, moet je eens proberen. Het spel werd gelanceerd op Spiel en ligt straks in het Nederlands in de winkels dankzij White Goblin Games.
Lone Wolves werd uitgebreid besproken in aflevering 83 van de Speloptafel-podcast. Die vind je hier.
Het spel draait om een roedel wolven die meerderheden probeert te bemachtigen. De strijd wordt uitgevochten in vijf verschillende gebieden in een slagenspel, waarbij verliezen soms heel handig is.
Doel: Probeer de meeste wolvenpunten te bemachtigen bij een van de vijf gebieden om de puntenfiches binnen te halen.
Mechanismen: Slagenspel – Meerderheden
Werkwijze: Beide spelers krijgen dertien kaarten met daarop aan de ene kant een wolf met een kleur en een waarde. Die waarde loopt van 2 tot en met 7. Elke kaart is uniek.
Een van de twee spelers legt een van de kaarten bij een van de vijf gebieden (hoeft niet perse van dezelfde kleur te zijn). Daarna volgt de ander. Die moet (indien mogelijk) antwoorden in dezelfde kleur (maar niet perse hetzelfde gebied).
De winnaar van de slag mag de waarde van de kaart optellen bij dag gebied. De ander draait de kaart om. Daar staat een ‘lone wolf’ met een waarde ‘één’.
Degene die de slag heeft verloren, mag bij het gebied waar verloren is, een zogeheten litteken-token pakken. Daar staat een bonusje op. Dat kan een voorwaarde zijn waarmee punten gehaald kunnen worden, een boost voor aan het einde van het spel of een onmiddellijke bonus.
Die bonussen kunnen heel sterk zijn en kunnen ook op meerdere manieren het verschil maken in de einduitslag.
Bij elk gebied liggen drie littekentokens. Zodra een van die gebieden ‘op’ is, worden kaarten van die kleur de ’troefkaart’. Ook wordt dat gebied meer waard. Als een tweede gebied ook ‘leeg’ is, dan wordt die kleur troef. Er mogen maximaal zes kaarten per gebied worden neergelegd (van beide speler bij elkaar opgeteld).
Aan het einde van het spel wordt er opgeteld hoeveel de waarde is van alle wolven bij een gebied. De winnaar krijgt het puntenfiche van dat gebied. Daarna worden de littekenfiches afgehandeld. De speler met de meeste punten is de winnaar.
Dit artikel gaat verder onder deze advertentie:
Componenten: De artwork van het spel is prachtig. Omdat het maar een compact klein spel is, valt het misschien niet zo op, maar het is echt hele fraaie artwork.
Verder komt het spel met een speelbord, het enige minpunt aan het spel. Op het speelbord staan de vijf gebieden. Het is een klein bordje in drieën. En dat bordje, ook niet na 5 tot 10 keer spelen niet recht te krijgen, wat bijzonder vervelend is, want de littekentokens moeten er wel een beetje op blijven liggen.
Interactie: Het is een tweespelerspel, dat ook nog eens een slagenspel is… dan zal het met de interactie wel goed zitten. Maar Lone Wolves heeft zoveel interactie, dat het bijna 3D-schaken is. De slagen, de littekens, de verdeling daarvan, kijken waar het maximaal aantal kaarten ligt, tot het verplaatsen van de puntenfiches. Het kan allemaal.
Dit artikel gaat verder onder deze advertentie:
Oordeel: Het is fijn te zien dat White Goblin Games de moeite heeft genomen om deze titel van Wonderful World Board Games (Taiwan) naar Nederland te halen.
Zoals bij interactie ook al gezegd is, ben je op zoveel vlakken tegelijkertijd een touwtrekwedstrijd aan het uitvoeren.
Bij het spel draait het vooral om het tactisch anticiperen op een verlies. Een littekenfiche kan namelijk het verschil maken tussen winst en verlies. Als jij bijvoorbeeld een gebied verliest met vier Lone Wolf-kaarten, maar je hebt er een fiche liggen met ‘krijg 2 punten voor elke lone wolf-kaart’, dan levert dat een gigantische acht punten op.
Het maakt van Lone Wolves een tactisch wonderstukje. Zeggen wel eens ‘de slag gewonnen, maar de oorlog verloren’ (nou ja, er zullen heus wel eens mensen geweest zijn die dat gezegd hebben), maar in dit spel is dat dus serieus waar.
Lone Wolves is een serieuze hersenkraker, die af en toe nog zo verrassend uit de hoek kan komen. Ze hadden er vast een 3- of 4-spelerspel van kunnen maken, maar de makers hebben de geweldige keuze gemaakt om het bij twee te houden. En terecht.
Het spel ging al een tijdje rond in de obscure kringen van mensen die van alles op de hoogte zijn. Het is vooral fijn dat nu ook het grote publiek er van mag genieten.
Lone Wolves werd uitgebreid besproken in aflevering 83 van de Speloptafel-podcast. Die vind je hier.
