Point Galaxy (White Goblin Games) – Ontwerper: Molly Johnson, Robert Melvin, Shawn Stankewich – Illustraties: Dylan Mangini – Spelers: 1 – 5 – Speeltijd: 15 – 30 minuten – Leeftijd: 10+ – Nederlands: ja
Het begon met een salade, dat groeide uit tot een stad en is nu uiteindelijk uitgegroeid tot een sterrenstelsel. Maar biedt het speelsysteem nog wel wat nieuws? Dave zoekt het uit.
Het spel is nog niet verkrijgbaar. Volgens White Goblin Games is het spel vanaf 9 februari te verkrijgen.
Doel: Bouw meerdere zonnestelsels, met planeten, manen, asteroïden en sterren, die samen punten opleveren.
Mechanismen: Kaarten kiezen, Sets bouwen
Werkwijze: Zoals bij alle points-spellen heb je in dit spel ook weer een mini-markt waarbij de spelers twee kaarten mogen pakken. Daar staan planeten op (de ene kant van de kaart) of een zon/asteroïde/wormgat/maan. Die worden dan toegevoegd aan een van de rijtjes (=zonnestelsel) of er wordt een nieuw rijtje gestart.
Centraal in die rijtjes staan dus de planeten. Die moeten op een bepaalde volgorde qua waarde (omhoog of omlaag). Aan het einde van het spel scoor je punten voor elk uniek getal dat er in het rijtje zit.
Planeten komen niet alleen met verschillende cijfers, maar ook met kleuren (soms zelfs meerdere kleuren). Die zorgen ervoor dat zonnen scoren (die hebben allemaal een eis qua kleur). Maar die spelen ook weer een rol bij manen. Een man moet naast één planeet met een bepaalde kleur staan of twee van twee bepaalde kleuren. Asteroïden geven een bonus op basis van hoeveel de anderen ervan hebben.
Op de planeten staan soms ook raketjes. Bij vijf (of een veelvoud daarvan) mag je een raketfiche pakken, waar scoremogelijkheden op staan.
Zodra de kaarten uit de markt niet meer aangevuld kunnen worden, is het spel voorbij. Dan worden de zonnestelsels een voor een afgewerkt op punten en dat levert een winnaar op.
Componenten: Het is een kaartspel met kaarten en wat fiches. Het doet wat het moet doen. De artwork is in dezelfde vorm als bij de andere Point-spellen.
Interactie: Het maakt nogal een verschil uit of je dit spel met twee of met meer spelers doet. In een markt met twee spelers heb je soms nog wel eens de kans dat je een kaart die je laat liggen, de volgende beurt alsnog kan pakken. Bij drie of vier spelers is dat nagenoeg onmogelijk. De markt beweegt zo snel door (je pakt per beurt twee kaarten) dat het heel snel doorgaat.
Het belangrijkste deel van de interactie is dus voornamelijk ‘wie haalt er als eerste iets weg’, maar daarbij speelt de geluksfactor ook een aanzienlijke rol. Maar aanfgezien iedereen daarmee te maken heeft, is dat een effect dat wel enigszins weg te spelen valt.
Oordeel: Point Salad was goed, Point City beviel zelfs nog iets beter en Point Galaxy valt daar een beetje tussenin. Het is iets meer puzzelen en ook op een andere manier dat bij City.
Waar het bij City vooral ging om ‘kan ik zoveel mogelijk grijpen’, is dat bij Galaxy duidelijk anders. Je houdt ook rekening met kleuren, de volgorde van de planeten, kloppen de kleuren wel in verband met de manen. Welke planeten passen het best bij de zon.
Het spel is een puzzel die een paar tikkies lastiger is dat City. Het is vrijwel onmogelijk om met álles rekening te houden. Dan kies je dus regelmatig voor de minst slechte oplossing, maar hier geldt dus ook weer voor: soms zit het mee en soms zit het tegen.
Verschillen Galaxy en City van elkaar? Jazeker. In de basis zijn er overeenkomsten met het marktsysteem, maar het puzzelonderdeel heeft meer overeenkomsten met Salad dan met City.
Vaak ontwikkelt het spel zich tot een ‘kijken of we hier het meest optimale uit kunnen halen’ en op zich is dat best lekker. Het is een breinbrekertje die in een minuutje of twintig (2 spelers, waar het spel zich het beste voor leent) wegspeelt. Bij meer spelers is het spel me net iets te chaotisch.
Toch blijft het knap dat de makers vanuit een zelfde basisprincipe toch drie hele aardige spellen weten te maken. En mocht je City en Salad al hebben, Galaxy misstaat zeker niet in je spellenkast.
