Je hebt wel eens van die momenten dat je wel een spel wilt spelen, maar dat er net niemand in de buurt is die je daarbij kunt helpen. Solospellen zijn daarbij de oplossing, zegt Stijn, van de website Stidjen plays Solo. En hij heeft ook tips met spellen die daarbij voor de niet-solo-speler een prima begin zouden zijn.
“Voor iemand die veertig uur in de week achter een scherm zit is het heerlijk om even weg te zijn van een scherm”, vertelt Stijn. “En ik kan natuurlijk wel achter de Playstation gaan zitten, maar het is gewoon fijn dat je een hobby hebt waar je geen scherm bij nodig hebt.”
Met zijn website Stidjen plays Solo ziet Stijn zich inmiddels als een soort ambassadeur voor solospellen. Hij zegt dat de ‘solo-community’ de afgelopen jaren fors is gegroeid, vooral na de uitbraak van corona. Op Boardgamegeek is de solo-community de grootste georganiseerde groep.
“Natuurlijk zijn er wel mensen die er gek naar kijken dat je in je eentje zit te spelen, maar die komen vaak van mensen die van buiten de bordspellenwereld komen”, voegt Stijn daaraan toe.
Stijn Lamers is al jaren de man achter de website Stidjen plays Solo. “Toen mijn Magic-groepje een beetje doodbloedde keek ik naar de spellen in mijn kast. En ik probeerde Scythe te pluggen in mijn groep, maar dat lukte niet. Toen zag ik dat het spel ook met één speler speelt. Nu ben ik zelf iemand die veel met teksten bezig is. Dus ik ben toen vanzelfspreken ook hierover gaan schrijven.”
Welk solospel past het beste bij jou?
“Wat jij leuk vindt in en spel, hoef ik niet leuk te vinden en andersom”, begint Stijn. “Maar ik hou van verhalende spellen. En dan is het fijn als ik het verhaal in gang zet. Maar ik hou ook van spellen die me aan het denken zetten. Zoals een Eurogame waar ik wat langer over mijn beurt moet denken. Maar het kan ook een tussendoortje zijn waar je heel minimaal met iets aan het interacteren bent. Gewoon een lekker bezigheidje voor tijdens een kopje koffie.”
Wat zou je willen meegeven aan mensen die overwegen een solo-spel te spelen?
“Er is voor iedereen wel een leuk solospel. Of je nu houdt van heel complex of iets simpels. En of je nu zeeën van tijd hebt of maar vijf minuten. Kijk eens in je kast. Zo veel spellen hebben een solo-modus. Haal ze eens tevoorschijn. Doe eens een keer een avond iets zonder een scherm. Je wordt er echt rustig van. Ik ook.”
Welke vijf titels kan je aanraden als beginnende solo-speler?
Haverst Trilogy – “Daar vallen drie spellen onder: Orchard, Grove en Forage. Het zijn visuele puzzelspellen waarbij je een aart hebt met zes verschillende vakjes. En je probeert eigenlijk kaarten over elkaar heen te leggen. Als je dan een kaart hebt waar een oranje vakje op ligt en je legt er een kaartje op waar ook een oranje vakje op staat en die vallen precies overal elkaar hen, dan mag je daar een dobbelsteen op leggen. En die mag je dan verderop in het spel verder in waarde opwaarderen. Het zijn hele kleine spelletjes, met achttien kaarten en heel wat dobbelstenen. Orchard is de makkelijkste en daarna krijg je Grove en Forage. White Goblin Games heeft er een paar van uitgegeven. Klein en superhandig en altijd het eerste wat ik in mijn koffer doe.”
Vantage – “Deze heb ik op de lijst gezet omdat het spel op exact dezelfde manier speelt als de mutiplayer-modus. In de het spel verken je de wereld. Als jij ergens een boerderijtje ziet en je wilt dat dieren gaan houden, dan is er waarschijnlijk de mogelijkheid om dieren te houden. In het spel heb je vaak een missie, maar ik zit er vaak zo diep in dat ik me helemaal niet meer bezighoud met die missie. Maar dan heb ik in het spel ergens een of ander random dingetje gevonden en dan ga je daar achteraan en dan ben ik de hele missie kwijt. Dit soort spellen, bijvoorbeeld ook Seventh Continent, zijn eigenlijk gewoon solospellen, die je ook met meer spelers kan spelen.”
Nusfjord – “Een spel van Uwe Rosenberg, een van de solo-grootmeesters. Het spel draait in Nusfjord om het vissen in een idyllisch Noors stadje. Dit is echt voor gezellig en rustig spelletje op de zondagochtend. Het duurt 20 tot 30 minuten, maar er zit een hele leuk, hele lagdrempelige campaign in. Het spel werkt met een economie met hout, geld en vis, en die spullen gebruik je zo optimaal mogelijk om gebouwen te kopen. Je hebt verschillende decks waar je mee speelt, die allemaal hun eigenschappen hebben. Als je dertig punten hebt, heb je gewonnen, maar als je het echt leuk wilt maken dan speel je drie potjes achter elkaar met hetzelfde deck, waarbij de kaarten die je gebouwd hebt, die haal je eruit. Dus dan kan je kijken waar je op mikt in dat potje en dan in een volgend het over een andere boeg gooien. En drie potjes zijn samen een uur. Dan heb je een mooie solo ervaring die helemaal af is.”
Saltfjord – “Dit is ook een spel waarbij je gaat vissen. Maar dit gaat niet met kaarten, maar met dobbelstenen. Je hebt een tableau voor je war je gebouwen bouwt. Dobbelstenen leg je naar van hoog naar laag, van links naar rechts en van boven naar beneden. En als je dan een dobbelsteen plaatst, activeer je alle gebouwen in die rij of kolom. In de solo-modus hoef je maar heel weinig aan te passen aan de multiplayerregels. In de solo-mode heb je de dobbelstenen die je draft op een bonus die je kan krijgen aan het einde van de ronde. Dus als jij voor jou een hele gunstige bonus wil pakken, moet je zorgen dat die dobbelstenen voor het einde van de ronde hebt gepakt. Het werkt echt super makkelijk en is een verslavend spel Ik merk als ik dit spel speel, dat het nooit bij één potje blijft.
Finspan – “Ik kies bewust voor Finspan en niet voor Wingspan, omdat je bij Finspan echt tegen een automa speelt. Dat is een min of meer ‘zelfdenkende tegenstander die keuzes maakt en ook punten scoort. En die bij Finspan werkt net wat beter dan Wingspan. Je bent bij dat spel bij je tegenstander nog langer bezig dan bij Finspan. Maar als je meer uitdaging wil, kan je ook Wingspan of Wyrmspan proberen, zeker als je die al in de kast hebt staan.”
Dit zijn er vijf, maar je kan er vast nog veel meer verzinnen?
“Zeker. Veel spellen die in de kast staan hebben al een solo-modus. Denk maar aan Cascadia, Harmonies of Calico. Zeker Cascadia, komt ook met een paar hele leuke uitdagingen, zoals dat je bijvoorbeeld minstens 80 punten moet halen, waarvan 20 met vogels. En heel veel coöperatieve spellen zijn heel erg geschikt als solo-spel. Dan speel je vaak meerdere functies met één hand. Denk maar aan Pandemic of de Legenden van Andor. Spirit Island is ook heel goed solo te spelen.”
“Verder heb ik een hoop spellen van Rosenberg op mijn lijst staan: Agricola, Feast for Odin, Caverna, Le Havre. Ik kan nog wel even doorgaan. Maar ook de Verloren Ruïnes van Arnak. Dan speel je tegen een andere ontdekker en die tegenstander speelt dan met een heel simpel stapeltje kaarten de acties. Ark Nova heeft een goede solo-modus, alhoewel er online eentje te vinden is die nog populairder is. En je hebt ook spellen die puur gemaakt zijn om solo te spelen. Denk maar aan Final Girl. Dan speel je de laatste overlevende in een horror-film.”
En wat is je eigen favoriet?
“Dat is Earthbourne Rangers. Je speelt een ranger, je hebt je eigen stapel kaarten die je zelf kunt samenstellen en je gaat een wereld ontdekken. Je kan alle kanten op, je krijgt een hoofdmissie, maar kan ook mensen helpen die je onderweg tegenkomt en impact hebben in je toekomst. Ja, dit is zo’n spel, daar kan ik gewoon echt helemaal in opgaan. Mijn eerste characters die ik heb gemaakt, heb ik ook echt gemaakt. Mijn allereerste character heette Ellie en die heb ik ook gemaakt na Ellie in The Last of Us. Hoe zou Ellie in The Last of Us, hoe zou ik die in dit spel kunnen maken? En dat ging verrassend goed. En ik vind het leuk als ik in zulke spellen gewoon mijn eigen creativiteit en mijn eigen eigen ding kwijt kan.”
