Coming of Age (DSV Games) – Ontwerper: Dani Garcia – Illustraties: Edu Valls – Spelers: 1 – 4 – Speeltijd: 40 – 80 minuten – Leeftijd: 14+ – Nederlands: ja
Hoeveel mensen kijken wel niet met weemoed terug op hun tienertijd? Nauwelijks verplichtingen, leuke dingen doen en vriendschappen opbouwen die een leven lang meegaan. Dat allemaal is terug te vinden in Coming of Age.
Doel: Ontwikkel je in je tienerjaren en maak herinneringen en scoor daar punten mee
Mechanismen: Dobbelstenen, Sporen, Actie-selectie
Werkwijze: In je leven als tiener (ook al begin je op 9-jarige leeftijd volgens de regels) maak je vooral keuzes in je prille leven. In het begin zijn die keuzes nog vrij beperkt maar het worden er steeds meer.
Waar je heen kan/mag wordt bepaald door dobbelstenen. Je bent met een zogeheten d4-dobbelsteen met vier kanten, maar later in het spel worden dat er 6, 8 en zelfs 10.
Elke zijde correspondeert met een locatie op het bord. Dat begint met plekken als school en thuis, maar later komen daar dus plekken bij als het basketbalveld, de bioscoop en uiteindelijk zelfs de disco.
Elke plek waar je naar toe gaat, zorgt ervoor dat je je ontwikkelt. School maakt je slimmer, maar meer verveeld. Dan ga je op één van de vijf sporen naar links of rechts, waarbij rechts over het algemeen ‘beter’ is, zoals slim, atletisch, populair en links ‘minder goed’, zoals vermoeid, anoniem en gestressed. Elke verschuiving van links naar rechts levert wel iets op, van wilskracht, tot punten.
Op elke locatie kun je ook in contact komen met andere kinderen. Daarmee kun je een vriendschap opbouwen. Elk contact laat je een stukje verder gaan op een vriendschapsspoor en ook door horen steeds weer beloningen bij. Je kunt vriendschappen opbouwen met neutrale fiches maar ook met de andere spelers. En het feit dat jij het heel goed kunt vinden met iemand, wil niet zeggen dat jij ook zijn of haar ‘bestie’ bent.
Op de verschillende locaties kun je ook ‘herinneringen opdoen’. Dan moet je bepaalde motivatietokens inleveren en dat levert vervolgens punten en andere beloningen op.
Dat de keuze voor de locaties door dobbelstenen komt, zorgt ervoor dat je niet altijd de plek kan uitkiezen die voor jou op dat moment ideaal is. Je kan van de worp afwijken door een frustratietoken te pakken. Dan kan je ergens anders heen, maar het beperkt je wel in je motiviatie. Je kan die frustratie wel overwinnen en dan levert het zelfs punten op.
Als je eenmaal volwassen bent, na negen ronden (elke ronde is een jaar) dan zit het spel erop en wordt je jeugdperiode beoordeeld. Tijdens het spel kan je doelen halen. Sterker nog, je kunt zelfs doelen halen die je vriendjes en vriendinnetjes eerder al behaald hebben.
Componenten: Aan de componenten ligt het zeker niet bij Coming of Age. Als je het voor het eerst ziet liggen, dan spat het van de tafel.
De veelspeler zal direct geïnteresseerd zijn. Zo is je persoonlijke speelbord in de vorm van een hoofd, wat eigenlijk best thematisch is. Verder zijn de verschillende dobbelstenen een aandachtsmagneet.
Interactie: Wat erg opmerkelijk is bij Coming of Age is dat er best wel wat interactie zit in het spel, maar dit is alleen maar positieve interactie. Je kan elkaar niet dwars zitten. Je kan zelfs bevriend raken en elkaars doelen halen. Wrok of negatieve gevoelens naar elkaar (wat op zich op die leeftijd best wel eens wil voorkomen, komt in het spel niet voor).
Oordeel: Hoe lieftallig en gezellig Coming of Age ook mag ogen, dit is een kraker. Je moet er dan ook even wat moeite voor doen om het onder de knie te krijgen. Het spel komt met nogal wat combo-stapjes, zodat je goed in de gaten houdt, wat de gevolgen zijn van je acties.
Dat betekent dat je in het eerste potje (en het tweede waarschijnlijk ook wel) de handleiding goed in de buurt moet houden. Hoe lopen de rondes precies, zien we niks over het hoofd en hoe werkt het precies. Op het bord staan veel dingen goed aangegeven, maar het is een woud aan icoontjes en tekens. De spelershulp met alle icoontjes is niet alleen heel handig, maar eigenlijk ook gewoon noodzakelijk om het spel tot een goed einde te brengen.
(Overigens wordt door de originele uigever, Ludonova, gezegd dat het spel tussen de 40 en 80 minuten duurt. Dat is bijna een grove leugen. Zelfs met twee spelers ben je minimaal anderhalf uur bezig met het spel.)
Maar onder de motorkap zit een heerlijk spel. Je moet het overzicht bewaren, goed plannen, checken of er geen onverwachte dingen je pad kruisen en dan nog maar hopen dat je alles goed hebt gedaan. De mechanismen zijn in de basis heel thematisch: als je gaat sporten, wordt je atletischer, maar niet echt slimmer. En als je naar de pizza-zaak gaat wordt je daar weer niet fitter van. Het klopt allemaal.
Vooraf trok ik al vrij snel de vergelijkingen met spellen als Pursuit of Happiness en CV, waar je ook een leven opbouwt. En vooral bij Pursuit of Happiness ben je heel erg bezig met het opbouwen met een verhaal en niet zozeer de mechanismen. Dat is bij Coming of Age wel anders. Daar overstijgen de mechanismen het thematische gevoel. Het is er absoluut, maar het is wel hard werken om dingen voor elkaar te krijgen, zoals jij ze wilt.
De twee spellen zijn dan ook voor een heel ander publiek. Coming of Age doet straks waarschijnlijk het bloed sneller stromen van de expertspeler, de planner, degene die geniet van een actie die na zes combo’s er precies voor zorgt dat je nét die extra punten kan halen.
Voor de expertspeler is Coming of Age, als je het eenmaal onder de knie hebt, toch wel een bijzonder boeiend spel. De radartjes vliegen om je oren, planning is een must en het thematische zit er zeker in. Je gaat er zeker geen vervelende avond mee beleven.
Toevoeging: DSV games laat weten dat de doelentegels in de Nederlandstalige versie ook thematische omschrijvingen erbij heeft gekregen als ‘koppig’, ‘rustig’ of ‘ervaren’. Ook staat het grote iconenoverzicht op elke achterkant van de spelershulp, zodat het niet steeds doorgegeven hoeft te worden.
