Emberleaf (DSV Games / De Spelletjes Vrienden) – Ontwerper: James Tomblin, Frank West – Illustraties: James Tomblin, Frank West – Spelers: 1 – 5 – Speeltijd: 90 – 120 minuten – Leeftijd: 14+ – Nederlands: ja
Het was een term die eind vorig jaar plotseling opdook: kaartdansen. Een mechanisme waarbij kaarten niet alleen ingezet konden worden, maar ook in actie komen, als ze schuiven over een bord met kaarten. Verantwoordelijk voor de opkomst van deze term is het spel Emberleaf, dat in korte tijd een grote schare fans heeft verzameld. Maar is dat ook terecht?
Voor deze review heeft DSV Games / De Spelletjes Vrienden een exemplaar beschikbaar gesteld.
Doel: Bouw gebouwen in het dorp, versla tegenstanders en vergaar op die manier trofeeën.
Mechanismen: Kaarten met krachten en effecten, set collection, tegels plaatsen, contracten vervullen
Werkwijze: Centraal op de tafel ligt een landkaart van het gebied van de Emberlings. Dat bestaat uit meerdere open plekken waar gebouwen geplaatst kunnen worden.
De grondstoffen voor die gebouwen verzamel je met je eigen bord. Elke speler krijgt een eigen set (die net wat afwijkt van de andere spelers). Daarbij mogen ze zelf kiezen waar en welke kaart ze daar spelen.
Kaarten kunnen meerdere effecten hebben. Het plaatsen van een kaart kan grondstoffen opleveren, zoals hout, voedsel of steen. Dat is vaak afhankelijk van de kaarten die op dat moment al op je spelersbordje liggen.
De gebouwen zijn vooral nodig om aan opdrachten te voldoen. Tijdens het spel verzamel je een aantal contracten (beloftes genoemd) die aan het einde van het spel punten opleveren.
Spelers kunnen er ook voor kiezen om de kaarten op hun eigen bord naar links te schuiven (dat wordt dus ook dat kaartdansen genoemd). Sommige kaarten hebben een effect als ze naar links worden gedirigeerd. Anderen leveren nog een actie op als ze naar links van je bord verdwijnen.
Acties kunnen op meerdere manieren versterkt worden. Nieuwe kaarten kunnen meer icoontjes opleveren en zodra je diertjes in gebouwen gaat plaatsen, komen daar ook weer icoontjes onder vandaan. Die leveren soms punten of grondstoffen op of ze maken acties sterker.
Maar het leven in het bos is niet zonder gevaren. Op de wegen tussen de open plekken zijn campementen gesignaleerd met tegenstanders. Het verslaan van die tegenstanders levert niet alleen punten op, maar zorgt er ook voor dat je vooruit gaat op een trofeeënspoor. Als er zes trofeeën zijn behaald is het spel afgelopen.
Componenten: De componenten van Emberleaf zijn prima. De houten bewonertjes, de artwork, het voldoet allemaal aan wat je mag verwachten van een spel in deze prijsklasse. Maar DSV Games kwam vrijwel tegelijkertijd met de lancering ook met een upgrade-pakket voor alle componenten en ook nog eens met een aantal uitbreiding-boosters. Er is een pakket waar álles in zit, maar die is wel behoorlijk aan de prijzige kant. Maar er zijn al wat fans van het spel, die inmiddels de upgrades hebben aangeschaft, hebben we begrepen.
De artwork lijkt een kruising te zijn tussen Root en Everdell en valt goed in de smaak. Het heeft een soort schattigheidsfactor die we wel uit Everdell kennen, maar ook een grove tekenstijl zoals bij Root of Arcs.
Interactie: De interactie in Emberleaf bestaat vooral uit ‘elkaar in de weg zitten op het centrale bord’. Het spel draait om het bouwen van gebouwen. Wie weet bepaalde huizen neer te zetten voor de ander en wie kaapt de gebouwen weg voor een ander.
Daarnaast zijn er wat kaarten die een ‘iedereen’ functie erop hebben zitten. Dan geldt die actie ook voor de andere spelers, maar het effect ervan is eigenlijk vrij marginaal.
Oordeel: De verwachtingen waren hoog bij Emberleaf en het spel heeft in korte tijd een aardige schare aan fans opgebouwd. Dat is op zich niet zo heel gek.
Het spel heeft een fris nieuw mechanisme met het plaatsen en schuiven van de kaarten. Het zal vast wel eens ergens zijn gebruikt, maar het wordt in dit spel voor mij voor het eerst op zo’n grote schaal toegepast.
Het systeem is fris en uitdagend en het brengt je meerdere keren in een soort keuze-spagaat. ‘Ik wil dit en dat doen, maar dan moet ik grondstoffen hebben. Daar heb ik die kaart voor nodig, maar die ligt al op het bord. Dan moet ik eerst die kaart eraf schuiven, maar dan wordt een andere actie wat zwakker. Daarnaast kan ik ook mijn grondstoffen helemaal niet kwijt’.
In dit geval denk ik dat die lastige keuzes heel erg in het voordeel van het spel spreken, alhoewel het af en toe wat frustrerend kan zijn.
Het aardige van het spel is dat weliswaar de aandacht gaat naar het ‘kaartdansen’, maar dat er daarnaast ook nog een heel ander spel ernaast ligt, met het bord, de gevechten, het volbouwen van de open plekken. Dat gaat naadloos in elkaar over en dat is knap van de makers.
Maar bij Emberleaf lijkt de nadruk toch wel op het vechten te liggen. Zodra er zes kampen zijn verslagen wordt een trofee uitgereikt en zodra er zes trofeeën zijn uitgedeeld zit het spel erop. Gelukkig kunnen de trofeeën ook op andere manieren gehaald worden, zoals het volbouwen van een open plek met huizen. De zwaardjes, die helpen bij het vechten, zijn namelijk niet al te ruim bedeeld en vooral de zwaardere tegenstanders zijn haast onverslaanbaar.
Wat verder opvalt aan het spel is de gigantische stapel kaarten. Daar staan opdrachten op of andere spelers. En zeker bij een spel waar je een soort deck-building-aspect in hebt zitten, zou je verwachten dat je best veel beestjes erbij kan krijgen. Maar dat valt wel wat tegen. In feite kan je in het spel vijf kaarten erbij krijgen en daarmee is de koek op. Je moet dus heel goed kijken of de gekozen kaarten wel in je strategie passen. En dan moet je ook nog het geluk hebben dat de nieuwe helden wel beschikbaar zijn. Er liggen vijf dieren op tafel en die kunnen net niet goed uitkomen.
Ik begrijp waarom een hoop mensen bijzonder enthousiast zijn over het spel. De mechanismen werken over het algemeen goed, zijn behoorlijk vernieuwend en het spel ziet er goed uit. En dit zou, net als andere titels als Wonderous Creatures en SETI ook nog wel eens een titel kunnen zijn van DSV Games die mensen over een paar jaar nog wel eens uit de kast pakken. Het heeft een eigen stijl en voegt dusdanig veel toe, dat dit wel eens een ‘blijvertje’ zou kunnen zijn.
Maar dat wil niet zeggen dat het spil niet zonder minpunten is. Het is een spel waarbij je echt ronden van te voren al moet gaan plannen: wat wil ik doen, wat heb ik daar voor nodig en hoe kom ik daar aan. En als je dat niet doet, ga je bij dit spel net wat harder onderuit dan bij vergelijkbare spellen. Als de kaarten niet goed liggen en het past niet in je strategie, dan is het moeilijk daarvan terug te komen.
Een verder puntje van waar het spel net niet lekker uit de verf komt is de timing. Spelers die de zesde tegenstander verslaan of het laatste plekje invullen op een van de open plekken op het bord, die mogen een trofee claimen. Dan kan het dus voorkomen dat je keihard aan het werken bent om iets op te bouwen of de tegenstanders te verslaan en dat dan plots iemand anders, daar mooi van profiteert, door de trofee voor je neus weg te kapen. Dat levert wel eens wat scheve gezichten op, maar het is ook iets dat bij het spel hoort en bij niet iedereen echte lekker valt.
Maar samengevat: Emberleaf is een uitdagend spel voor de liefhebber van de wat zwaardere spellen (vooral qua planning). Het is een kraker, die goed in elkaar zit, maar tegelijkertijd je niet altijd even veel ruimte biedt. Het systeem is verfrissend, boeiend en zal grote groepen spelers waarschijnlijk nog lange tijd leuke avonden bezorgen.
